Deze verhalen zijn persoonlijke verhalen, verteld door mannen en vrouwen van verschillende leeftijden, die bereid waren te vertellen over hun ervaringen met koken en met tradities. Er wordt geen waardeoordeel gegeven en er worden geen conclusies getrokken. Het zijn immers persoonlijke belevenissen die voor ons een venster zijn naar het verleden en het heden, en daarom erg waardevol zijn.
Wij zijn de vertellers zeer erkentelijk dat ze hun verhaal hebben willen vertellen.
Misran Amatsabari: Ik was er vroeg mee begonnen. Voordat ik mee mocht doen, moest ik wel eerst besneden zijn. Dat moest, dat is de traditie. Jongens worden meestal tussen hun zesde en achtste verjaardag besneden. Ik was 8 jaar toen ik werd besneden. Ik was 15 jaar oud toen ik dingen kon bevatten en actief werd in de Javaanse tradities. Ik ging mee met de oudere mannen. Ik wilde het zelf, niemand dwong mij. Van mijn eigen ouders heb ik het niet geleerd, maar van andere ouderen die daarin gespecialiseerd zijn. Ik zat altijd naast deze ouderen, keek toe en deed na.
Vroeger stond niets op papier. Veel leerde ik door stil te zijn en te luisteren en alles wat gezegd wordt te onthouden (apalan[1]). Het is pure overlevering. Zo gaat het jaar in jaar uit
In Suriname is er al gelijk warm eten als je wakker wordt, dus dan ga je rijst eten. Maar hier eet je pas om zes uur warm, omdat je tot vijf uur werkt. Het kan niet anders. Maar vroeger, toen ik in Suriname was, bracht ik wel rijst met kip en groenten mee naar het werk. Dat is wel iets anders hier. Hier vind ik het ook niet zo passen, als je rijst naar het werk zou brengen. Ik eet nu brood tussen de middag, maar dan wel een hartig broodje.