Dat is een groot verschil met Suriname. Ik kan me herinneren dat er in Suriname bij kinderfeestjes standaard bruine nasi werd klaargemaakt. Er werd dan ei bij gebakken en dat werd in sliertjes gesneden, met komkommer, kroepoek en een beetje vlees erbij.

Als ik aan berkat denk, dan denk ik aan mijn opa die ’s avonds thuis kwam van een genduren. Mijn opa was imam. Hij kwam dan thuis met zo’n pakketje in een witte doek.  Daarin zat berkat gewikkeld in een bananenblad. Hij stond dan voor de deur te roepen:  ‘Berkat! Berkat!’ Ik, mijn nichtje, mijn moeder en mijn tantes zaten allemaal te wachten en dan werd het in een grote baskom gezet en iedereen at daaruit met de hand. Ja, dat mis ik.

Vroeger toen ik nog klein was, was er altijd een genduren bij mijn opa en oma. Er waren dan mensen van de moskee die op het erf gingen koken. Zij slachtten zelf de kippen en dan haalden ze ook al het extra vel van de kip weg en dat bakten ze. Alle kinderen vroegen altijd aan de oma’s of we een stukje van die droog gebakken velletjes mochten.  Dat werd gegeten met sambel kecap. En dan zeiden ze altijd: ‘Nee, je mag niet want je gaat dom worden.‘ Dat is me altijd bijgebleven. We gingen wel eens stiekem in de pan, want dat was juist lekker.